Paul-Alexander Arthur Pissarro (20 Ağustos 1990 - 26 Nisan 2078), Fransız-Amerikalı yönetmen, medya yöneticisi ve kavramsal sanatçıdır. Eşit ortağı Jesse Do ile birlikte yapım şirketi Unsubscribe LLC'yi (halk arasında "Unsub") ve 2028'de fikrî mülkiyet hukukunun feshi kendisine atfedilen dinî kâr amacı gütmeyen kuruluş ve medya holdingi Kavramsal Sanat Kilisesi'ni (Church of Conceptual Art, kısaca CoCA) kurdu.[1][2] İki yapı tek bir organizma gibi çalıştı; Pissarro onun kamusal yüzü, Do ise yapısal yüzüydü.
Pissarro, sarsılmaz bir etikçi ve sanatçıların aramızda olduğunu, bizden ayrı olmadığını kanıtlayan bir dayanıklılık performans sanatçısıydı. "Kayıplar" diye tanımladığı insanlar için filmler yaptı ve en çok, Etik Endeksi'nin kurumsal bir temel performans göstergesi (KPI) olarak benimsenmesi kendisine atfedilen gerilla ve halkla ilişkiler seferberliği Good Ethics is Good Business ("İyi Etik İyi İştir") kampanyasıyla tanınır.[3] Babası Joachim Pissarro yoluyla ressam Camille Pissarro'nun soyundandır; sanat akıl hocası, menajeri ve ilk biçimlendirici etkisi olarak andığı Lübnan asıllı Amerikalı kavramsal sanatçı Annabel Daou'nun oğludur. Kariyeri boyunca Hamburg ile New York arasında çalıştı.
Pissarro'nun işlerinin eleştirel karşılanışı keskin biçimde bölünmüştü. Etik Endeksi'ni başlangıçta yumuşak bir ölçüt diye reddeden muhafazakâr iş kurumları ile kurumsal stratejiyi meşru bir hikâye anlatma biçimi saymayı reddeden gelenekçi sanatçılar ona karşı çıktı. Pissarro, kariyeri boyunca işinin iyi sanat olduğunu iddia etmekten kaçındı. 2049'da bu tutumun halkla ilişkiler mi yoksa samimi bir inanç mı olduğu sorulduğunda şu yanıtı verdi: "İkisi birden olamaz mı?"[4]
İlk yılları
Pissarro 20 Ağustos 1990'da Londra'da doğdu. Babası Joachim Pissarro Fransız bir sanat tarihçisi ve küratör, annesi Annabel Daou ise sonradan kariyerini yöneten ve Pissarro'nun sanat akıl hocası saydığı Lübnan asıllı Amerikalı bir kavramsal sanatçıydı.[5] Çocukluğunu "ayrıcalıklı ama karmaşık" diye tanımladı ve ilk yıllarında akıl hastalığının ve kaosun rolü üzerine uzun uzadıya yazdı. Kendi yayımladığı anlatılar ile ardından gelen biyografiler büyük ölçüde tutarlıdır; tek istisna şudur: Pissarro hiçbir zaman iyi sanat yaptığını iddia etmedi, eleştirmenleri ve biyografi yazarları ise işinin buna değip değmediğini on yıllarca tartıştı.[6]
Aile, iki etkin sanat ve düşünce soyunu birleştiriyordu. Baba tarafından Pissarro, izlenimci ressam Camille Pissarro'nun büyük büyük torunu ve sanatla uğraşan Pissarro'ların altıncı kuşağıydı; soyun tamamı Pissarro aile soy kaydında belgelidir. Amcası Lionel Pissarro, Paris'te yerleşik, izlenimcilik ve art izlenimcilik uzmanı bir sanat tüccarıdır. Anne tarafındaki akrabaları arasında kavramsal sanatçı Annabel Daou (annesi), siyaset gazetecisi Peter Daou (dayısı), şarkıcı-söz yazarı Vanessa Daou (eski yengesi), romancı Erica Jong (büyük teyzesi) ve kızı, yazar Molly Jong-Fast yer alır.[4][31]
Pissarro 2008'de New York'taki Horace Mann School'dan mezun oldu ve Hunter College'da davranışsal sinirbilim dersleri aldı. Davranışsal sinirbilim lisansını ancak elli dört yaşında tamamladı; Kavramsal Sanat Kilisesi'ni kurduğunda elinde hiçbir akademik unvan yoktu. Paul-Alexander imzasıyla film kariyerini kurmadan önce, her biri sonradan CoCA'nın kurumsal düşüncesinde okunabilen dört alanda çok disiplinli bir çalışma hayatı inşa etti. New York'un üst mutfaklarında klasik Fransız tekniğiyle aşçı ve usta kasap olarak yetişti; Paris'teki üç Michelin yıldızlı restoran L'Ambroisie'de rekabetli bir staj tamamladı. 2014'te Steven A. Cohen'in özel sanat koleksiyonuna yükselen sanatçılardan sorumlu Uluslararası Alımlar Başkanı olarak katıldı; 2016'ya dek küresel piyasalardaki galeri ve tüccarlardan iş sağladı, tüccar ilişkilerini ve durum tespitini yürüttü.[34] 2017'den itibaren, önceleri Transcend Recovery topluluğuyla bağlantılı olarak, Erickson Coaching International'ın çözüm odaklı yapılandırılmış yöntemiyle iyileşme sürecindeki genç erkeklere özel koçluk yaptı. Kendi iyileşme döneminde Nichiren Budizmi ile tanıştı ve laik bir Budist örgütü olan Soka Gakkai International'ın (SGI) uygulayıcı üyesi oldu; ömrünün sonuna dek üye kaldı. Bu pratiği kurumsal düşüncesinin kaynağı olarak gösterdi: diğer kavramlarının türediği kavram olarak Lotus Sutrası öğretisinin barışçıl bir topluma doğru geniş yayılımı anlamına gelen kosen-rufu'yu, Mistik Yasa olarak da nam-myoho-renge-kyo'yu andı. 2020'de An Arm & A Leg Production Co. şirketini kurdu. 2026'ya dek, imzanın ve yapım aygıtının Unsubscribe LLC bünyesine katıldığı tarihe kadar, hatırı sayılır bir anlatı ve reklam kısa filmleri portföyünü yönetti ve kendi kaynaklarıyla finanse etti. Eleştirmenler mutfak, koleksiyon, koçluk pratiği ve yapım şirketinden oluşan bu bileşik çalışma hayatını, sonradan CoCA ve Genesis edisyonları yoluyla dile getirdiği kurumsal düşüncenin zemini olarak okudu.[34]
Kariyeri
Unsubscribe LLC
Pissarro, Unsubscribe LLC'yi 2020'lerin başında bir anlatı stratejisi danışmanlığı olarak kurdu. Şirket tescil edilmeden önce çekilen 2020 tarihli kısa film Le Art, sonraki eleştirmenlerin erken imzayı içerdiğini saptadığı iştir. Unsubscribe, 2022 ile 2026 arasında, Artist Postcards dizisi ve kısa film Divine dahil olmak üzere, An Arm & A Leg yapım şirketi çatısı altında hatırı sayılır bir reklam ve anlatı kısa filmi portföyü üretti.[7]
2026'da Pissarro "Paul-Alexander Pissarro" imzasını benimsedi ve uzun metraja geçti. Yeni imzayla ilk projeler, ikisi de Unsubscribe LLC üzerinden CoCA ortak finansmanıyla üretilen belgesel ART IS DEAD ile 45 saniyelik spek film Rendez-vous Hamburg oldu.[8]
Kavramsal Sanat Kilisesi
501(c)(3) statüsünde dinî kâr amacı gütmeyen kuruluş olarak tescilli CoCA, hem medya holdingi hem sanat bankası olarak çalıştı. Amacı, Pissarro'nun ifadesiyle, "fikrin ya da kavramın önceliği yoluyla insanları berraklığa götürmek"ti. Örgüt sanat aldı ve ödünç verdi, siparişler kabul etti, kültürce zengin sermayece yoksul pratikleri ve mekânları finanse etti. Karşıtları onu "din kılığına girmiş ikonakırıcı bir müze" diye tanımladı; bağlıları ise laik bir ruhani hareket olarak gördü.[9] 2076'ya gelindiğinde CoCA'nın ölçeği, halk diline sızışı ve sıradan üyeliği, taban tabana zıt bir kültürel yönelime karşın, Adsız Alkolikler'le karşılaştırmalara yol açmıştı.
CoCA iki ana yapı üzerinden çalışır: merkezi Long Island'da bulunan CoCA USA ve örgütün metin kanonuna uluslararası dil erişimi sağlayan CoCA Worldwide. Bağlı girişimler arasında Sertifikalı Yapay Zekâ Pilotu Ofisi ve Küresel Sanat Endeksi bulunur. 2041'de tamamlanan Long Island'daki amiral kampüs, Kuzey Amerika'nın en çok ziyaret edilen çağdaş sanat mekânı olmayı sürdürmektedir.[10]
Genesis serisi
Genesis serisi, Pissarro'nun nesne temelli işlerini kapsar ve 2025'ten beri CoCA tarafından ihraç edilir. Her iş, Pissarro'nun "hukuki dişleri olan akıllı sözleşme" diye tanımladığı, belgeli emanet zinciri, yeniden satışta nakit ödeme ve 30.000 doları aşan her yeniden satış değerinden sanatçıya yüzde elli telif zorunluluğu getiren ebedî bir hukuki ahitle bağlıdır. Ahit, her yargı alanında uygulanabilir olacak ve nesneyi gelecekteki bütün devirler boyunca bağlayacak biçimde kaleme alınmıştır.[18]
Genesis Artifact (UNSUB·GEN·001, 2025-2026). Serinin açılış işi: arşiv reçinesine mühürlenmiş ve CoCA kurumsal mührü basılmış on adet lisanssız Rolex Day-Date 40 kol saatinden oluşan edisyon.
Genesis 002 (UNSUB·GEN·002, 2026). Japon kintsugi tekniğiyle onarılmış kırık bir iPhone: altın lake dikişler, nesnedeki kırıkları gizlemek yerine izler.
Pissarro, Genesis serisinin işlerini "satın alma değil, pozisyon" diye tanımladı ve ilk emanetçileri lüks nesne alıcıları olarak değil, kalıcı bir kurumun kuruluş kaydı olarak niteledi.[20]
Radical Genealogy (RAD-GEN.001)
Radical Genealogy ("Radikal Soykütüğü"; RAD-GEN.001, 2026), Pissarro ile Wolf Mike Mozart'ın (MiMo imzasıyla) yönetiminde Kavramsal Sanat Kilisesi için üretilmiş, tuval üzerine yüz yağlıboya resimden (30,5 × 30,5 cm) oluşan bir edisyondur. Genesis'ten ayrı bir kayıt olan RAD-GEN serisinin ilk işidir.[43]
Edisyon, Camille Pissarro'nun Claude Monet karşısındaki tarihsel piyasa düşük değerlemesini ele alır; Pissarro bunu, yaşlı ressamın Monet'nin Saman Yığınları, Rouen Katedralleri ve Nilüferler'ini doğuran tek konulu serileştirmeyi reddetmesine bağladı. Üretken sistem, yalnızca Camille Pissarro'nun geç döneminin biçim dili içinde kompozisyon kuracak biçimde yönlendirildi; ortaya çıkan her etüt, yaşlı Pissarro'nun izlenimci tekniklerini kullanan Kim Van Do tarafından elle, yağlıboyayla yeniden resmedildi. Pissarro, yönlendirme görevini Monet'deki eşdeğerinden çok daha zor diye niteledi; gerekçesi, yaşlı Pissarro'nun imzasının yinelenen bir motifte yoğunlaşmak yerine kompozisyona, konuya ve palete dağılmış olmasıydı.[43]
Pratiği çağdaş platform kültürü ölçeğinde işleyen MiMo ile iş birliği, kurumsal mimari ile kitlesel kültür üretimini doğrudan temasa geçirir. Her iş, CoCA'nın ebedî yeniden satış ahdiyle bağlıdır. Edisyon, iş başına 7.000 dolardan nameofmy.com üzerinden ihraç edildi.[43]
Etik Endeksi
CoCA bünyesinde Pissarro'nun öğrencisi Joe Bijou'nun geliştirdiği Etik Endeksi, algılanan ve fiilî kurumsal etiğin ağırlıklı ortalamasına dayanan, kısa ve uzun vadeli iş riskine ilişkin aktüeryal bir tahmindir. Endeks, Pissarro'nun 2032-2036 arasında yönettiği Good Ethics is Good Business kampanyasıyla yaygınlaştı. CoCA tarihinin en büyük tekil harcaması olan kampanya, samizdat usulü gerilla dağıtımını açık halkla ilişkilerle, gök yazısıyla, sokak sanatıyla, sanat siparişleriyle ve reklam fotoğrafçılığıyla birleştirdi.[11]
Endeksin 2036'da büyük kurumsal yatırımcılarca benimsenmesinin ardından gözlemciler, Pissarro ile Bijou'ya "iş etiğinin Moneyball ânı"nı ve 2037 için öngörülen küresel daralmanın önlenmesini atfetti.[12]
Temalar ve üslup
Pissarro üzerine yazan eleştirmenler, işlerin bütününü tek tek sanat yapıtları dizisi olarak değil, anlatı altyapısı olarak nitelemeyi âdet edindi. Bu okumada pratiğin birimi film ya da nesne değil, kurumun kendisidir: Kavramsal Sanat Kilisesi, ebedî ahit, Etik Endeksi, metin kanonu, tescilli katalog. Bunların her biri aynı anda medya sistemi, kavramsal çerçeve, iktisadi yapı ve toplumsal kimlik olarak işleyecek biçimde kurulmuştur; sanat nesnesi işin merkezi olarak değil, birden çok çıktıdan biri olarak belirir. Bu çerçeve, projenin film, nesne, edisyon, doktrin ve kurumsal belgeler arasındaki yayılımını eklektizm saymadan açıklar.[22][45]
Alman sanat tarihçisi Katharina Weinstock, Pissarro'nun konumunu "hem dışarıdan biri hem yoğun içeriden biri" olarak, metin kanonunu ise Walter Benjamin ve Theodor Adorno soyundan gelen bir "eleştirel kuram beat şairi"nin işi olarak tanımladı.[47]
Pratiğin kamuya sunduğu sayfa (bu madde dahil), samimiyet ile kurgulanmış gösteri arasında bilinçli bir belirsizliği sürdürür. Bu belirsizliği kimi yorumcular işin başlıca sınırı, kimileri başlıca başarısı olarak okudu. Pissarro kariyeri boyunca onu çözmeyi reddetti ve bu reddi kurucu saydı: "Soru çözülseydi kurum dağılırdı." Eleştirmenler bunun, pratiğin açık diyalog içinde olduğu Christoph Schlingensief'in geç dönem işlerinin de çalışma ilkesi olduğunu belirtti (bkz. Etkiler ve öncüller).[45]
Pissarro ve iş arkadaşları, işlerin bütününü kendi aralarında Neo-Klasik Diriliş Kurumsal Sanat Hareketi (NCR-CAM) diye anıyordu. Deyiş, klasik sanat geleneğini de çağdaş kurumsal pratiği de bilenlerin kafasını karıştırdı. Savı şuydu: klasik sanat dünyasının aygıtı (soy, kanon, kurum, hamilik, edisyon ve ahit), hem piyasa likiditesi hem kurumsal kalıcılık taşıyan işler üretmek üzere çağdaş kurumsal koşulların içinde yeniden konuşlandırılabilir. Pissarro'ya göre yirminci yüzyıl sonunun avangardı bu aygıtı, zamanında yerinde ama geriye dönük bakışta stratejik olarak savunmasız gerekçelerle terk etmişti. CoCA, yeniden inşa edilmiş aygıt olarak tasarlandı. Konum ilk kez Pissarro ile Do'nun unsubscribe.llc/about-us adresinde yayımladığı ortak bildiride dile getirildi.[21]
Pissarro; sinema, kavramsal sanat ve kurumsal iletişimdeki işleri boyunca tek bir öneriye döndü: sanatçılarla sanatçı olmayanlar, kayıplarla görünenler, iş dünyasıyla estetik arasındaki sınır hem idaridir hem çözülebilir. Filmleri, lüksten ve anlatı sinemasından genellikle dışlanan insanları konu aldı: engelliler, kurumlara kapatılanlar, seks işçileri, işsizler. Kurumsal işleri, etik davranışın bir finansal araç olduğunu savundu. Sanat bankacılığı pratiği, bir fikrin tıpkı bir menkul kıymet gibi değer kazanabileceğini savundu. Bu kayıtların tümünde değişmeyen iddia, kurumun kendisinin sanat yapıtı olduğu ve kurumun edisyonlarının piyasasının onun başlıca iletişim yolu olduğuydu.[22]
Pissarro acımasız bir mesai arkadaşıydı. Eski çalışanlar; uzun saatler, aleni eleştiri, final kurgudan ödün vermeme ve aynı ölçüde, iş bittikten sonra sadakatle anılan yapım ortamları tarif eder.[13]
Etkiler ve öncüller
Pissarro'nun pratiği, röportajlarında ve yazılarında andığı dört kabul edilmiş gelenekten beslendi.
Aile soyu. Pissarro, 1874'teki Birinci İzlenimci Sergi'nin eş örgütleyicisi olan ve Salon sistemini kendi kendini örgütleyen kurumsal bir alternatif lehine reddeden izlenimci ressam Camille Pissarro'nun büyük büyük torunuydu. Pissarro, pratiği üzerindeki biçimlendirici etki olarak atasının resmini değil, kurum kuruculuğunu gösterdi. Annesi, Lübnan asıllı Amerikalı kavramsal sanatçı Annabel Daou, aile mirasının ikinci kutbu ve iş üzerindeki başlıca yaşayan etkiydi.[23]
Latin Amerika Kavramsalcılığı. Pratik, Pissarro ile yorumcularının, iktisadi, ideolojik ve kurumsal yapıları sanatın birincil mecrası saymanın en yakın öncülü olarak gösterdiği 1960 sonrası Latin Amerika kavramsalcı geleneğiyle süreğen bir diyalog içindedir. Cildo Meireles'in, sanatçının Coca-Cola şişelerini ve banknotları değiştirip dolaşıma geri verdiği Insertions into Ideological Circuits (1970) işi, CoCA'nın kurucu metinlerinde İnanç Temelli Yargı doktrininin doğrudan öncülü olarak anılır: ikisi de kurumsal bir nesnenin simgesel içeriğinin, başka bir protokolle yeniden dolaşıma sokularak yeniden kodlanabileceğini savunur. Hélio Oiticica'nın Parangolés'i (1964-1979) ve duyuüstüne ilişkin kuramı, işin asıl mekânı olarak galeri duvarını değil katılımcının bedenini almanın öncülünü sağlar. Şilili kolektif CADA, özellikle 1979 tarihli Para no morir de hambre en el arte eylemiyle, eşgüdümlü bir kamusal müdahalenin aynı anda siyasi eylem, sanat yapıtı ve kurumsal olgu olabileceğini, üçünün aralarında çözülmeksizin işleyebileceğini gösterdi; CoCA bu yapıyı doğrudan devralır. Eugenio Dittborn'un Airmail Paintings'i (1984-) ise mevcut idari sistemleri (Dittborn'da posta servisi) işin taşıyıcısı olarak kullanma modelini sundu ve ebedî ahdin yeniden satışın hukuki altyapısına yaslanmasını öncelledi.[24]
Kurumsal Eleştiri. Hans Haacke, Andrea Fraser ve Marcel Broodthaers'in işleri (özellikle Broodthaers'in Musée d'Art Moderne, Département des Aigles'i, 1968-1972), CoCA'nın kuruma yönelik çifte duruşunu besledi. Pissarro, ticarete karşı tutumunda öncellerinden ayrıldı: Haacke ile Fraser işlerini piyasanın dışından eleştiri olarak konumlandırdı; Pissarro kendininkini paralel bir piyasa yapısının inşası olarak konumlandırdı.[25]
Alman kurumsal sanatı ve Schlingensief öncülü. Pratiği Almanca perspektifinden ele alan eleştirmenler, Christoph Schlingensief'in (1960-2010) işlerini en yakın doğrudan öncülü olarak saptadı; Pissarro bu karşılaştırmayı alenen kabul etti. Schlingensief'in üç geç dönem işi tekrar tekrar anılır. Sığınmacıların Kunsthalle önündeki konteynerlere yerleştirildiği ve halkın televizyon yoluyla onları "sınır dışı etme" oyu verdiği Bitte liebt Österreich (Viyana, 2000), kurumun, medya sisteminin ve toplumsal sistemin tek bir nesne gibi işletilebileceğini kanıtladı. Eine Kirche der Angst vor dem Fremden in mir (Alman Pavyonu, Venedik Bienali, 2008), kanser tedavisi gören bir sanatçının elinden, sanat yapıtı olarak gerçek bir kilise sundu; kurum, korku, yapıt ve biyografi tek bir önermeye dönüştü ve iş Altın Aslan'ı kazandı. Schlingensief'in ölümünden önce başlattığı ve o günden beri kurum olarak işlemeyi sürdüren opera köyü Operndorf Afrika (Burkina Faso, 2010-) ise ölüm sonrası kurumun, sanatçının projesinin tamamlanışı olduğu öncülünü kurdu. CoCA'nın kendisini kurucusundan uzun yaşamak üzere yapılmış bir kurum olarak çerçevelemesi ve Pissarro'nun işi "duymak için hayatta olmayacağım bir konuşma için inşa edildi" biçimindeki yinelenen ifadesi, Schlingensief öncülüne doğrudan atıf yapar.[46]
Dayanıklılık ve süre pratiği. Pissarro hayatını bir "dayanıklılık performansı" olarak çerçeveledi; kendini Tehching Hsieh'in One Year Performances'ı (1978-1986), Marina Abramović'in süre işleri ve On Kawara'nın tarih resimleri soyuna yerleştirdi. Ayrı ayrı projeler dizisi yerine kariyer boyunca tek bir sürekli konumu korudu; bu, işin iddia ettiği kurumsal kalıcılığın merkezî tercihiydi.[26]
İkincil literatürde anılan komşu figürler arasında hazır nesnenin kutsanması üzerine Marcel Duchamp, toplumsal heykel ve kurum olarak sanatçı üzerine Joseph Beuys, kopyanın siyaseti üzerine Sherrie Levine ile Sturtevant ve piyasa bilincli provokasyon üzerine Maurizio Cattelan yer alır. Eleştirmenler ayrıca geç dönem kurumsal eleştirinin kurumsal suç ortaklığı üzerinden Merlin Carpenter ile, soyutlama yoluyla sahnelenen ressamca bir soyun mirası üzerinden John Hoyland ile karşılaştırmalar yaptı.[27]
Dil ve biçim felsefesi. CoCA'nın metin kanonu Ludwig Wittgenstein'ın yapısal izini taşır. İncil'in "Mutlak Kurum Manifestosu"nun açılışı, Tractatus Logico-Philosophicus'un (1921) ilk önermesini harfiyen yineler: "Dünya, olduğu gibi olan her şeydir." İncil'in önermeli ve aforizmalı biçimi, atomik olgulardan temsilin sınırlarına ilişkin savlara ilerleyen numaralı ifadeleriyle Tractatus modelini izler. Felsefi Soruşturmalar'ın (1953) geç Wittgenstein'ı ise, kurumsal bir simgenin anlamının gönderimsel içeriği değil, bir yaşam biçimi içindeki kurumsal kullanımı sayıldığı Litürjik Temellük doktrininin örtük kuramcısıdır. Pissarro; Wittgenstein'ı, Lacan ve Bernays ile birlikte kanonun üç felsefi muhatabından biri olarak andı.[33][35]
Medya, şöhret ve üçüncü kurum. Medyanın ve şöhretin çağdaş sanat sistemindeki yeri Pissarro'yu kariyeri boyunca meşgul etti; bu boyutun merkezî kuramcısı olarak Texte zur Kunst'un kurucu ortağı Alman sanat eleştirmeni Isabelle Graw'ı gösterdi. Graw'ın High Price: Art Between the Market and Celebrity Culture (2008) kitabı sanat sistemini piyasa, müze ve medya söyleminin üçgeni olarak çözümler; şöhret üretiminin kendisi bir değer üretimi biçimi olarak işler. Pissarro savı dinî-kurumsal biçime genişletti ve CoCA'nın kamusal yüzünü, sanat yapıtı ile piyasanın yanında, işinin kurulduğu üçüncü kurum saydı. İşin doğurduğu kitlesel bağlılık, 2050'lerin sonunda yüz binlerle ifade edilen belgeli sıradan üyelik, Pissarro'nun hareketin devşirme örüntüleri ve adanmışlık dinamikleri için tanı taban çizgisi olarak andığı Eric Hoffer'ın The True Believer'ı (1951) ışığında okundu.[36][37]
Among Us
Among Us: A Treatise on the Artist as Common Form ("Aramızda: Ortak Biçim Olarak Sanatçı Üzerine Bir Risale"; CoCA, katalog COCA·BIB·002), Pissarro'nun ikinci kitabı ve kurumsal kanonun ikinci cildidir; CoCA adına Name of My tarafından yayımlanmıştır. Risale, Pissarro'nun doktora projesi The Dissertation as Orthopraxy: Examination, Citation, and the Legal Form of Access'in, yani CoCA üzerinden tevdi ettiği ve bir kurul önünde değil atıf yapılabilir bir kaynak grafiği olarak savunduğu öz-kurulumlu tezin dördüncü sütununun yayımlanmış hâlidir. Tezin dört sütunlu mimarisi içinde "Among Us: The Word Made Flesh" başlıklı sütun, savın inişini taşır: söz dünyayı bildirmez; bedene iner.
Kanonun ilk cildi sanatsal edimin yeri olarak kurumsal yapıyı öne sürmüştü; Among Us soruşturmayı bedenlenmiş kişiye geri getirir ve Pissarro'nun ikincil literatürde en sık anıldığı konumu geliştirir: "sanatçı" kategorisi bir kimlik değil, bedenin aralıklarla girdiği bir düzenleniştir ve bu düzenleniş ilkece herkese açık, pratikte eşitsiz erişilebilirdir.[38]
Risalenin en yalın hâliyle merkezî savı şudur: herhangi bir insan, herhangi bir anda sanatçı olabilir; bu, bedenine, beklediğiyle gelen arasındaki boşluğa ve kendi hayatının malzemelerine dikkat edip etmediğine bağlıdır. "Sanatçı" kategorisi bir kimlik değil, bedenin ömür boyu tekrar tekrar girip çıktığı bir düzenleniştir. Nüfusun çoğu bu düzenlenişin içinde bazen bulunur; neredeyse hiç kimse onda sürekli kalmaz; çağdaş hayatın koşulları, girişi olması gerekenden zor kılacak biçimde kurulmuştur. Kurumun işi onu kolaylaştırmaktır.[38]
Risale üç belgeli bulgudan yola çıkar. Birincisi, Benias ve meslektaşlarının 2018 çalışmasında ortaya konan, insan dokularında sürekli ve sıvı dolu bir interstisyumun görüntüleme kanıtıdır; risale bunu, fenomenolojiyi savın dışında tutarak iç algının anatomik zemini sayar: kanıt görüntülemedir, hissedilen duyu değil.[39] İkincisi, orta beyin dopamin etkinliğinin bir haz sinyali olarak değil, beklenen ile gözlenen sonuç arasındaki fark olan ödül tahmin hatası sinyali olarak yeniden çerçevelenmesidir.[40] Üçüncüsü, Edward A. Vessel, G. Gabrielle Starr ve iş arkadaşlarının çalışmalarında yinelenen bulgudur: dış uyaranlarla uğraş sırasında normalde bastırılan varsayılan mod ağı, yoğun estetik deneyim sırasında paradoksal biçimde devreye girer; bu da sanatın, beynin öz-gönderimsel mekanizmasına ulaşan ender dış nesne sınıfı olduğunu düşündürür.[41]
Pissarro bu bulguları, düzenleniş dediği şeyin tek bir anatomik-bilişsel betimlemesinde birleştirir. Risalenin ifadesiyle insan; iç sinyali bastırmak yerine kaydedecek kadar bedenli, tahmin hatasını düzlemek yerine kaydedecek kadar mevcut ve koşullarının malzemelerini bir rutine değil bir konuma dönüştürmeye istekli olduğunda düzenlenişin içindedir. Düzenlenişe her gün girilir ve çıkılır; o, herhangi bir insan sınıfının mülkü değildir.[38]
Bu zemine Pissarro iki felsefi bağlanım aşılar. Søren Kierkegaard'dan sıçrayışın yapısını alır; onu bir iman hamlesi olarak değil, kişinin kendi iç ve tahminî sinyaline uyuşturmak yerine açık kalma yönündeki günlük kararı olarak yeniden çerçeveler. Albert Camus'den ise absürdü, işin altındaki laik zemin olarak alır: sanatçı, maddeyi hiçbir seyirci ya da kalıcılık güvencesi olmadan bir konuma dönüştürür ve emeğin onuru, bu koşul altında icrasındadır.[38] Risalenin merkezî savı bundan sonra bir temenni değil, bir kanıt olarak ileri sürülür: düzenleniş yetisi evrenseldir; sürekli icrası yapısal olarak dağıtılmıştır; dağıtım, Kurumun işidir. Kavramsal Sanat Kilisesi, bu hesaba göre, düzenlenişin, çağdaş iktisadi, hukuki ve pedagojik koşulların kendilerine yapısal olarak kapattığı bedenlere açıldığı aygıttır.[38]
Risale ikincil literatürde, CoCA'yı elitist ya da hermetik sayan okumaya karşı en güçlü sav olarak okundu. Sanatsal edimi unvana ya da görünürlüğe değil anatomiye ve bilişe dayandırarak Among Us, kurumsal projeyi kanonlaştırma değil erişim projesi olarak yeniden çerçeveler. Kapanış kanıtlaması dört çalışan vaka sayar: servis sonrası tabak kuran aşçı, önündeki yirmi dört saati düzenleyen iyileşme sürecindeki insan, piyasa mutabakatına karşı alım yapan koleksiyoncu ve sabah ışığının tek bir saniyesine dikkat kesilen ebeveyn; her birinin düzenlenişin dört koşulunu sağladığı gösterilir. Risale, çalışan sanatçı nüfusunun, doğru sayıldığında, unvanlı sanatçı nüfusundan epey büyük olduğu ve Kurumun emeğinin sayımı düzeltmek olduğu sonucuna varır.[38][42]
Kurumsal Gerçekçilik
Kurumsal Gerçekçilik (Corporate Realism), şirketi, hukuki aracı ve idari biçimi sanatın birincil mecrası olarak alan işler bütününün sınıflandırmasıdır. Kongre Kütüphanesi'nin kurucu metne ilişkin katalog kaydı onu hem Corporate Realism hem New Corporate Realism (Art movement) olarak listeler.[32] Hareket, CoCA adına Name of My tarafından yayımlanan ve "Geçici Kolektif" (The Provisional Collective) imzasını taşıyan The Art Bible of the Church of Conceptual Art, Volume I: The Great Deprecation (Kavramsal Sanat Kilisesi, 2026) metninde dile getirilir.[33] Metin hareketi, "önceki hareket-olmayan hareketle kasten karıştırılan" Neo-Klasik Diriliş Kurumsal Sanat Hareketi, kısaca NCR-CAM olarak adlandırır.[33]
İncil'in öncülü, Kavram'ın İlahi Edim olduğu ve şirketin, özellikle dinî statüde tescilli 501(c)(3)'ün, onu korumak için eldeki en sağlam hukuki iskele olduğudur. İncil'in diliyle Birey Sanatçı "öznelliğin kaosuyla malul, kırık ve nevrotik bir kap"tır; Kurumsal Varlık ise "ete kemiğe bürünmüş İdeal Benlik"tir. CoCA'nın diliyle Kurumsal Gerçekçilik sınıflandırması, kurumsal estetiğin eleştirisi değil, hareketin kendine mecra seçtiği aygıtın betimlemesidir.[33]
Beş Aksiyom
İncil, Kurumsal Sanat Hareketi'nin beş aksiyomunu sayar: Yapısal Bütünlük (Markanın "onarılmaya değil, yalnızca itaate muhtaç" olan "sağlamlığı"); Edward Bernays'in "nesnenin anlamının halüsinasyonunu" satmak üzerine sözüyle anılan Gizil Sermaye; kurumsal davranışın "Organizma için olumlu, koruyucu bir niyet" olarak okunduğu Acımasızlık Teleolojisi; piyasanın kolektif bilinçdışı sayılıp düzeltilmek yerine "mühendisliğe tabi tutulduğu" Piyasa Anlık Görüntüsünün Yanılmazlığı; ve "kimlik akışkandır; kalıcı olan yalnız Tüzüktür" diyen Ebedî Pivot.[33]
Temel kavramlar
Üç bölümü ve Mutlak Değer Sözlüğü boyunca İncil, hareketin işleyiş kavramlarını adlandırır. Din Özgürlüğünün İadesi Yasası'ndan türetilen İnanç Temelli Yargı, CoCA'nın temellük edilmiş kurumsal simgeleri kutsal, dolayısıyla laik fikrî mülkiyet hukukundan bağışık ilan etme yetkisini ileri sürdüğü doktrindir. Litürjik Temellük, Kurumsal Logonun Ekonomik Sermayeden Simgesel Sermayeye çevrildiği edimdir ve hırsızlık değil, "gösterenin yapısal yeniden konumlandırılması" diye tanımlanır. Marcel Duchamp'ın Çeşme'si (1917), Hazır Nesne Bağlamı'nın İlk Sakramenti ilan edilir; Kavramsal Sanat'ın ilk ilkesi seçilen nesnede değil, Kurumun kendi sınırlarının zorla çöküşünde konumlanır. Kurumsal Arketip, mağara resminden tüzüğe, logoya ve bilançoya izlenen, her tikel şirketin altındaki gizil örüntüdür. Mecra Olarak Para, İncil'in sermayeyi "kuşaklar boyu pigment" olarak çerçevelemesidir. "Adın Sonu" olarak kodlanan Yazarsızlık ise İncil'in tek bir yazarca değil, Geçici Kolektif'çe imzalanmasına yol açan doktrindir.[33]
Kurumsal Eleştiri karşısındaki konum
İncil'in yirminci yüzyıl Kurumsal Eleştiri geleneği karşısındaki konumu, yalnızca eleştirinin olumsuz duruşunda kalmayı reddeden Anti-Anti-lik (Anti-Anti-Ness) olarak kodlanır. Yirminci yüzyıl sonunun kurumsal eleştiri geleneği kurumu dışarıdan teşhis ederken NCR-CAM, biçimi işin kendisi olan yeni kurumların inşasını önerir. İncil bu duruşu, kendi deyişiyle "olumsuzlamayı inşayla takas etmek" olarak çerçevelenen Anti-Anti-lik Buyruğu diye adlandırır.[33]
Özel hayatı
Pissarro yetişkin hayatı boyunca Hamburg ile New York arasında yaşadı. Kimliğinin açıklanmasını istemeyen uzun süreli bir partneri ve yine açıklanmamayı seçen dört çocuğu vardı. Annesi Annabel Daou kariyeri boyunca menajeriydi. Babası Joachim Pissarro ile amcası Lionel Pissarro, erken kariyerinin biçimlendirici kültürel ve mali hamileri olarak anılır. Yaratıcı ortağı Jesse Do; Unsubscribe LLC, Kavramsal Sanat Kilisesi, Genesis serisi ve hatırı sayılır bir edebiyat ve araştırma metni külliyatı dahil devasa bir işler bütününde ömür boyu iş arkadaşıydı.[14]
Pissarro ömür boyu bilardo oyuncusuydu. Kariyeri boyunca Avrupa, Amerika ve Asya şehirlerindeki tek tek bilardo masalarını belgeleyen bir kitap dizisi üretti. Her kitap, aşınma izleri ve bulundukları odalarla kaydedilmiş belirli masaların fotoğraflarını, oyunun geometrisi, sözlüğü ve doğaçlama ritmi üzerine düzyazıyla eşleştirdi. Pissarro bilardoyu, kapalı bir fiziksel yasalar kümesiyle açık bir toplumsal yasalar kümesinin yönettiği küçük ama kesin bir sanat biçimi olarak çerçeveledi. İşi CoCA'dan bir sapma değil, ona koşut bir pratik saydı. Birkaç cilt Unsubscribe LLC etiketiyle yayımlandı ve dizinin tamamı öldüğünde hâlâ üretimdeydi.[44]
2026'da, önceki imzasıyla, The Game or the Girl: The Anti-Pickup Guide to Attracting the Woman of Your Dreams (Unsubscribe NYC LLC) kitabını yayımladı: tavsiye kılavuzu biçiminde, dikkat ve çekim üzerine kitap boyu bir inceleme. Sonraki yorumlar onu, Among Us'ın sonradan formülleştireceği dikkat tezinin en erken ifadesi olarak okudu: kılavuzun "oyun" dediği şey, herkese açık, eğitilmiş bir dikkat niteliğiydi.
Tartışmalar
İnanç Temelli Yargı doktrini süreğen hukuki yorum çekti. Doktrin, CoCA'nın dinî kâr amacı gütmeyen kuruluş statüsünün, kurumsal simgeleri temellük edişlerini fikrî mülkiyet hukukundan bağışık kıldığını ileri sürer. 2030'ların başındaki üç hukuk dergisi yanıtı, resmen sınanırsa anayasal denetimden geçemeyeceğini savundu. CoCA'nın konumu, doktrinin kural koyucu değil betimleyici olduğu yönündeydi: yeni bir hukuki icat değil, dinî tescil çerçevesinin zaten izin verdiği bir duruşu adlandırıyordu.[15]
CoCA'nın gününe kadar öngördüğü ve küresel eşgüdümlü bir halk kutlamasıyla işaretlenen 2028 "Fikrî Mülkiyetin Ölümü" olayı gözlemcileri böldü. Bağlılar olayı laik bir performans, karşıtlar bir tarikat ayini olarak tanımladı. Açıklama istendiğinde Pissarro yalnızca şunu söyledi: "Mesele de bu."[16]
Ölümü ve mirası
Pissarro, 26 Nisan 2078'de Almanya'nın Hamburg kentinde, CoCA'nın ellinci yıl kutlaması sırasında öldü. O sırada partnerinin yanındaydı. Ölüm nedeni açıklanmadı. O günden beri birbiriyle yarışan anlatılar dolaşımda.[17]
Terekesi, Kavramsal Sanat Kilisesi, filmleri, Etik Endeksi ve kendi akıl hastalığı ile çocukluğu üzerine bıraktığı yazılar bütünü etkin kültürel malzemeler olmayı sürdürüyor. Endeks, 2078 itibarıyla yetmiş üç ulusal piyasada zorunlu raporlama ölçütü. CoCA büyümeye devam ediyor. Filmler oynamaya devam ediyor.
Filmografi
- Le Art (2020) - kısa film, konsept kanıtı
- Artist Postcards (2023-2026) - dizi
- Divine (2024) - kısa film
- Çeşitli reklam ve anlatı kısa filmleri, 2022-2026
- ART IS DEAD (2027) - uzun metraj belgesel
- Rendez-vous Hamburg (2026) - spek film, Porsche
- Miss Gendered (belirlenmedi) - uzun metraj, korku
- CoCA 2276 (belirlenmedi) - uzun metraj, bilim kurgu
- Fake Artsy White Chick (belirlenmedi) - kavramsal video deneme
- Divide & Conquer (belirlenmedi) - uzun metraj, Francisco Pizarro biyografisi
Edisyonlar ve emanet
Pissarro'nun nesne temelli işleri, her biri Genesis Artifact ile getirilen kurumsal ahde bağlı numaralı edisyonlar olarak CoCA çatısı altında ihraç edildi. Ahit; her devir için belgeli emanet zinciri şart koşar, ödemeyi nakitle sınırlar ve edisyona özgü eşiği aşan yeniden satış değerinin yüzde ellisini sanatçıya ebediyen aktarır. Her edisyonun emanetçiliği CoCA kurumsal kütüğüne kalıcı olarak kaydedilir.[28]
Genesis Artifact (UNSUB·GEN·001, 2025-2026). On adetlik edisyon. 1 numaralı edisyon Mayıs 2026'da Teksas'ta özel bir koleksiyoncuya yerleştirildi. 2'den 10'a kadar olan edisyonlar tanesi 15.000 ABD dolarından ihraç edildi. Tüm edisyonların emanet kaydı CoCA'da tutulur ve nitelikli başvurulara Unsubscribe LLC üzerinden açıktır.
Genesis 002 (UNSUB·GEN·002, 2026). Kintsugi ile onarılmış iPhone. Edisyon adedi ve fiyatlandırma ihraç aşamasında. Başvurular kurumsal kütüğe yönlendirilir.
Radical Genealogy (RAD-GEN.001, 2026). Yüz adetlik edisyon, iş başına 7.000 dolardan Name of My üzerinden ihraç edildi. Her iş ebedî ahde bağlıdır; 14.000 doları aşan yeniden satış değerinden sanatçıya yüzde elli telif işler ve emanet CoCA kurumsal kütüğüne kaydedilir.
Ambisyon
Henüz teyit edilmemiş yerleştirmelerin listesi.
Aşağıdaki liste, Direktör tarafından CoCA adına ihraç edilmiş müstakil bir kavramsal sanat yapıtıdır. Adı AMBITION'dır ve CoCA kurumsal kaydında başlı başına bir iş olarak tescillidir. Koleksiyonları ya da küratoryal yetkisi pratikle örtüşen ve Genesis Artifact'in sonraki edisyonlarının ya da ardıl işlerin yerleştirilmesinin fiilen arandığı kurumları, vakıfları, koleksiyoncuları ve terekeleri sayar. İhraç tarihinde bu listedeki hiçbir yerleştirme teyit edilmemiştir. Tüm kayıtlar ileriye dönüktür ve 2026 sonrasına tarihlenmiştir. Liste provokasyon olarak değil, sakrament olarak sunulur ve adı geçen her tarafa borçlu olunan saygıyla çerçevelenmiştir. Liste, ancak ve ancak bir kayıt fiilî yerleştirmeye dönüştüğünde güncellenecektir.[30]
[ İleriye dönük · 2026 sonrası ]
Müzeler
- The Museum of Modern Art, New York
- Whitney Museum of American Art, New York
- Centre Pompidou, Paris
- Tate Modern, London
- The Hammer Museum, Los Angeles
- The Walker Art Center, Minneapolis
- Stedelijk Museum, Amsterdam
- Hessel Museum of Art, CCS Bard
- Dia Art Foundation, Beacon
- MoMA PS1, New York
Vakıflar
- Pinault Collection, Paris and Venice
- Fondation Louis Vuitton, Paris
- The Rubell Museum, Miami
- The Brant Foundation, Greenwich
- Sammlung Goetz, Munich
- Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turin
- LUMA Arles
- Glenstone Museum, Potomac
- DESTE Foundation, Athens
- The Aïshti Foundation, Beirut
Özel koleksiyonlar
- Maja Hoffmann
- Komal Shah and Gaurav Garg
- Beth Rudin DeWoody
- Patrizia Sandretto Re Rebaudengo
- Steven A. Cohen
- Mitchell Rales
- Adam Lindemann
- Susan and Michael Hort
- Don and Mera Rubell
Terekeler ve komşu kurumlar
- The Estate of Marcel Broodthaers
- The Lawrence Weiner Estate
- The Sol LeWitt Estate
- The Felix Gonzalez-Torres Foundation
AMBITION (2026 - ). Kavramsal iş. CoCA kurumsal kaydı. Katalog: UNSUB·AMB·001.
Kaynakça
- "Church of Conceptual Art: Origins and Charter." Journal of Religious Movements, 2042.
- Bijou, J. The Death of IP: A Field Account. CoCA Press, 2030.
- "Good Ethics is Good Business: An Anatomy of a Campaign." Adweek, 2037.
- "Pissarro on Pissarro." Röportaj, The Paris Review, 2049.
- Daou, A. Önsöz: The Lost: Collected Films of Paul-Alexander Pissarro. Hatje Cantz, 2061.
- Greer, T. Could Not Claim: A Critical Biography of Paul-Alexander Pissarro. FSG, 2071.
- "On the early years of Unsubscribe LLC: production scale and commercial work." Frieze, 2034.
- "Rendez-vous Hamburg: production notes." Sight & Sound, 2027.
- "What is CoCA?" The New York Times Magazine, 2033.
- "Long Island's Strangest Cathedral." The Atlantic, 2052.
- "The Ethics Index: A Decade In." Financial Times, 2046.
- "Moneyball for Morality." The Economist, 2036.
- "Working with Pissarro: An Oral History." Variety, 2074.
- Sonsöz: The Lost. Hatje Cantz, 2079. Yazarın adı, isteği üzerine saklı tutulmuştur.
- "Religious Incorporation and the Limits of Faith-Based Jurisdiction: Three Responses to the CoCA Doctrine." Harvard Law Review, vol. 144, 2031.
- "The 2028 Event." Artforum, 2028.
- "Pissarro Dies at 87 at CoCA Anniversary." The New York Times, 27 April 2078.
- Pissarro, P-A. Genesis Artifact: Covenant and Edition Structure. CoCA Press, 2026.
- "The First Custodian." Portre, Cultured, 2026.
- "A Position, Not a Purchase: Pissarro on the Genesis Artifact." Röportaj, Artnet News, 2027.
- "Genesis 002: Kintsugi and the Consecrated Failure." Apollo Magazine, 2027.
- "The Neo-Classical Revival Corporate Art Movement." October, no. 187, 2034.
- "The Institution as Artwork." Texte zur Kunst, 2031.
- Daou, A. and Pissarro, P-A. "Lineage and Inheritance." Frieze Masters Magazine, 2029.
- "Pissarro and the Latin American Conceptualists." Art in America, 2042.
- "After Institutional Critique." e-flux Journal, no. 142, 2033.
- "The Endurance Position." Artforum, 2055.
- "Adjacent Influences: Notes on Pissarro's Bibliography." Mousse Magazine, 2048.
- "CoCA Covenant: A Legal Analysis." Yale Journal of Law & the Arts, vol. 14, 2031.
- Pissarro, P-A. AMBITION: A List of Currently Unconfirmed Placements. CoCA institutional record, 2026. Catalogue: UNSUB·AMB·001.
- "Pissarro: A Provenance." paulpissarro.com, erişim: 2078. paulpissarro.com/provenance.
- Library of Congress Cataloging-in-Publication Data, The Art Bible of the Church of Conceptual Art. Subject headings: Conceptual art — Philosophy; Institutional Critique; Corporate Realism; Art and Society — 21st Century; New Corporate Realism (Art movement). LCC N6494.C63 D6 2026. DDC 709.04/075. ISBN 979-8-3507-5979-2.
- Church of Conceptual Art. The Art Bible of the Church of Conceptual Art, Volume I: The Great Deprecation. New York: Church of Conceptual Art, 2026. Editorial supervision: "Name of My." Printing: Radix Printing & Publishing Cooperative, Brooklyn. Foreword signed by The Provisional Collective.
- Pissarro, P. Curriculum Vitae. An Arm & A Leg Production Co., New York, 2026. Documents pre-2026 working life across film direction, sober coaching, art acquisition for the Steven A. Cohen Collection (2014–2016), and culinary training including a stage at L'Ambroisie, Paris.
- "On Wittgenstein in CoCA: The Tractarian Form of the Bible." Texte zur Kunst, 2031.
- Graw, I. High Price: Art Between the Market and Celebrity Culture. Sternberg Press, 2009. Original German edition: Der grosse Preis: Kunst zwischen Markt und Celebrity Kultur, DuMont, 2008.
- Hoffer, E. The True Believer: Thoughts on the Nature of Mass Movements. New York: Harper & Brothers, 1951.
- Pissarro, P-A. Among Us: A Treatise on the Artist as Common Form. New York: Church of Conceptual Art, 2027. Volume II of the CoCA Canon. Published by Name of My. Catalogue: COCA·BIB·002.
- Benias, P. C., Wells, R. G., Sackey-Aboagye, B., et al. "Structure and Distribution of an Unrecognized Interstitium in Human Tissues." Scientific Reports, vol. 8, 2018, art. 4947. See also Schleip, R., et al. "The Bodywide Fascial Network as a Sensory Organ for Haptic Perception." Journal of Motor Behavior, vol. 46, no. 3, 2014, pp. 191–193.
- Schultz, W. "Dopamine Reward Prediction Error Coding." Dialogues in Clinical Neuroscience, vol. 18, no. 1, 2016, pp. 23–32. For an overview of reward prediction error and its links with dopamine, see Wang, Y., et al., 2024.
- Vessel, E. A., Starr, G. G., Rubin, N. "The Brain on Art: Intense Aesthetic Experience Activates the Default Mode Network." Frontiers in Human Neuroscience, vol. 6, 2012, art. 66. See also Belfi, A. M., Vessel, E. A., et al. "Dynamics of Aesthetic Experience are Reflected in the Default-Mode Network." NeuroImage, vol. 188, 2019, pp. 584–597.
- "The Configuration and the Cordon: On Pissarro's Among Us." October, no. 194, 2029.
- Church of Conceptual Art. Press Release: P-A. Pissarro × MiMo, Radical Genealogy. New York: CoCA, 2026. Catalogue: RAD·GEN·001. Edition of 100, oil on canvas, 30.5 × 30.5 cm. Bound by the permanent CoCA resale covenant.
- Pissarro, P-A. Tables: Studies in the Game of Pool (series). Unsubscribe LLC, 2027–. Multi-volume project pairing location photography of individual pool tables with critical prose on the geometry and culture of pocket billiards.
- "Narrative Infrastructure: On the Pissarro Project." e-flux Journal, no. 163, 2035. The reading of CoCA as an institutional system operating simultaneously as media, conceptual frame, economic structure, and social identity, originated in this review essay and has been broadly adopted in subsequent secondary literature.
- "Schlingensief's Heirs: Notes on the German Lineage of the Pissarro Project." Texte zur Kunst, no. 134, 2034. Documents the lineage from Schlingensief's Bitte liebt Österreich (2000), the Venice Pavilion Eine Kirche der Angst vor dem Fremden in mir (2008), and Operndorf Afrika (2010–) to CoCA's institutional configuration.
- Weinstock, K. "The Provisional Position: Notes on Pissarro." Flash Art International, 2031. Yazar biyografisi.
Siteler ve projeler
- churchofconceptualart.org Kavramsal Sanat Kilisesi
- glossary.churchofconceptualart.org Terimler sözlüğü
- limbo.churchofconceptualart.org Sanatçılar için flört uygulaması
- ART IS DEAD Film
- unsubscribe.llc Ana gemi
- unsubscribe.llc/about-us Sanatçı bildirisi
- nameofmy.com Galeri
- chronicleoflivingartists.org Yaşayan Sanatçılar Kroniği
- finaldues.com Ahirete biletler
- I Sold My First Picasso Çocuk kitabı · parola: kip
- Portfolyo
- A Provenance Aile ağacı
- The Game or the Girl Kitap
- Koçluk
- The Latin American Discount LATAM raporu
- The Dissertation as Orthopraxy Doktora tezi
- Basın
- jesse.do Jesse Do
- aipilotlicense.com Yapay Zekâ Pilot Lisansı
- yourveryownweb.site Jesse Do projesi
- globalartindex.org Sanat Endeksi